Niedosyt po „Wichrowych Wzgórzach”? Podpowiadamy, co oglądać

Pokuta (2007)

„Pokuta” to brytyjsko-francuski dramat romantyczny w reżyserii Joe Wrighta, adaptacja bestsellerowej powieści Iana McEwana. Akcja filmu rozpoczyna się latem 1935 roku w Anglii: młodziutka Briony Tallis jest świadkiem romansu swojej starszej siostry Cecylii z Robbiem Turnerem, synem służącej. Jednak Briony błędnie interpretuje wydarzenia i składa fałszywe oskarżenie, które – niestety – na zawsze zmienia życie wszystkich zaangażowanych.

Obsada to plejada znanych aktorów: Keira Knightley jako Cecilia, James McAvoy jako Robbie oraz Saoirse Ronan w roli młodej Briony (z późniejszą wersją postaci w wykonaniu Romoli Garai), a także Vanessa Redgrave czy Brenda Blethyn.

Film został doceniony zarówno przez krytyków, jak i widzów. Zdobył liczne nominacje oraz nagrody, w tym Oscara za najlepszą muzykę oryginalną oraz dwa Złote Globy – za najlepszy dramat i muzykę.

Portret kobiety w ogniu (2019)

Wątek miłości rodzącej się mimo społecznych ograniczeń, konwenansów i nieuchronnych decyzji narzuconych przez innych to jeden z najmocniejszych punktów tego filmu. A do tego krajobraz – surowy, piękny, niemal hipnotyzujący – który staje się równorzędnym bohaterem.

Akcja rozgrywa się pod koniec XVIII wieku na odizolowanej wyspie u wybrzeży Bretanii. Marianne, malarka, przybywa, by namalować portret Héloïse – młodej kobiety, która ma zostać wydana za mąż i sprzeciwia się temu aranżowanemu małżeństwu. W rolach głównych występują Noémie Merlant oraz Adèle Haenel.

Crimson Peak (2015)

Młoda, ambitna pisarka, tajemniczy nieznajomy oraz piękny, rozpadający się dom na… krwawym wzgórzu. Oglądając ten film, z łatwością można dojść do wniosku, że Guillermo del Toro nie tworzy historii – on je dosłownie maluje na ekranie, a tutaj wykorzystał do tego litry karmazynowej farby.

„Crimson Peak” to gotycka baśń o miłości, szaleństwie i duchach. Jessica Chastain w roli femme fatale hipnotyzuje, a film został nagrodzony trzema Saturnami. Del Toro udowadnia, że horror może być znacznie piękniejszy niż jakakolwiek historia miłosna. Jeśli w „Wichrowych Wzgórzach” zachwyciła Was scenografia i kostiumy, ta produkcja także ma szansę podbić Wasze serca.

Perswazje (2022)

Jedna z wielu ekranizacji powieści Jane Austen. W „Perswazjach” w rolę Anne Elliot wciela się Dakota Johnson, a na ekranie partnerują jej m.in. Cosmo Jarvis jako kapitan Wentworth oraz Henry Golding.

Film bawi się konwencją klasycznego romansu kostiumowego. Zamiast wiernej adaptacji dostajemy opowieść o współczesnej energii i ironicznym tonie. Anne regularnie zwraca się bezpośrednio do widza, komentując wydarzenia i własne emocje. Sama fabuła pozostaje dosyć wierna powieści: Anne przed laty zrezygnowała z miłości pod wpływem presji najbliższego otoczenia i dziś musi zmierzyć się z konsekwencjami tej decyzji – problem pojawia się, gdy kapitan Wentworth niespodziewanie powraca do jej życia.

Podobnie jak „Wichrowe Wzgórza”, ta adaptacja również mocno podzieliła widzów. Jedni docenili świeżość i próbę reinterpretacji klasyki, inni tęsknili za bardziej tradycyjnym podejściem.

Rebeka (2020)

Ekranizację klasycznej powieści Daphne du Maurier w reżyserii Bena Wheatleya można określić jako stylowy thriller psychologiczny w estetyce gotyckiego romansu. W rolach głównych występują Lily James jako młoda, nieśmiała bohaterka oraz Armie Hammer jako tajemniczy arystokrata Maxim de Winter.

Fabuła opowiada o młodej kobiecie, która po spontanicznym ślubie trafia do monumentalnej posiadłości Manderley. Szybko okazuje się jednak, że w domu wciąż obecny jest duch poprzedniej żony Maxima – tytułowej Rebeki.

Maria Antonina (2006)

W kontekście dyskusji o „zbyt nowoczesnej” interpretacji klasyki w przypadku „Wichrowych Wzgórz” w reżyserii Emerald Fennell, obrońcy takiego podejścia często wskazują właśnie na „Marię Antoninę”. Przypominają, że podobne przefiltrowanie historii przez współczesną wrażliwość w 2006 roku także budziło kontrowersje, a dziś bywa uznawane za jedną z ciekawszych reinterpretacji kina kostiumowego.

Reżyserka Sofia Coppola opowiada historię młodej arcyksiężniczki Austrii, która trafia na francuski dwór i musi odnaleźć się w świecie etykiety, polityki i samotności. Zamiast klasycznej, historycznej biografii otrzymujemy film świadomie anachroniczny – z nowoczesną muzyką, popkulturową energią i cukierkową estetyką.

Emma. (2020)

Kolejna ekranizacja powieści Jane Austen, tym razem w reżyserii Autumn de Wilde, to prawdziwa uczta wizualna. W tytułową bohaterkę wciela się Anya Taylor-Joy, a partnerują jej m.in. Johnny Flynn jako pan Knightley oraz Bill Nighy w roli ekscentrycznego ojca.

„Emma.” balansuje między klasyką a subtelną ironią. Jest elegancka, ale jednocześnie świadoma swojej teatralności. Szczególnie wyróżnia się wyjątkową oprawą wizualną: pastelowymi kostiumami, symetrycznymi kadrami i dopracowaną scenografią.

Wichrowe Wzgórza (2011)

Internauci od lat nie są zgodni, która ekranizacja „Wichrowych Wzgórz” jest najlepsza. Na przestrzeni lat powstało kilka wersji, różniących się stylem i interpretacją emocji dwójki głównych bohaterów.

Ekranizacja w reżyserii Andrei Arnold jest jedną z najbardziej surowych i bezkompromisowych interpretacji historii Catherine i Heathcliffa. Stawia na naturalność zamiast melodramatu, zachwyca realistycznymi zdjęciami kręconymi w plenerach Yorkshire i ukazuje relację bohaterów jako brutalną, dziką oraz głęboko zakorzenioną w klasowych napięciach.

Jane Eyre (2011)

Jeśli już mowa o siostrach Brontë, nie można zapomnieć o Charlotte. Ekranizacja klasycznej powieści „Jane Eyre” to jedna z najbardziej nastrojowych i dojrzałych adaptacji tej historii. W roli tytułowej występuje Mia Wasikowska, a jako tajemniczy Edward Rochester partneruje jej Michael Fassbender.

Niektóre głosy zwracają uwagę na brak wystarczającego napięcia pomiędzy dwójką głównych bohaterów, ale zdecydowanie nadrabiają to chłodna estetyka, gotycki klimat i piękne zdjęcia oddające surowość angielskiego krajobrazu. Film pozostaje wierny duchowi powieści i unika nadmiernego patosu.

Faworyta (2018)

Kostiumowy dramat w reżyserii Yorgosa Lanthimosa, który bezczelnie łamie konwenanse. Akcja rozgrywa się na początku XVIII wieku na dworze królowej Anny. Władczynię, kapryśną i emocjonalnie niestabilną, zagrała Olivia Colman, a rola ta przyniosła jej Oscara.

Film imponuje stroną wizualną: szerokokątnymi, niepokojącymi kadrami, dopracowaną scenografią i kostiumami, a całość była szeroko komentowana jako jedno z najciekawszych podejść do kina kostiumowego ostatnich lat.

Lady M. (2016)

„Lady M.” w reżyserii Williama Oldroyda to chłodny, minimalistyczny dramat kostiumowy. Akcja została przeniesiona do XIX-wiecznej Anglii, gdzie młoda Katherine – w tej roli znakomita Florence Pugh – trafia do małżeństwa z rozsądku i zostaje zamknięta w dusznej, patriarchalnej rzeczywistości. Jej samotność i frustracja stopniowo przeradzają się w bunt, a ten prowadzi do coraz bardziej radykalnych i nieprzewidywalnych decyzji.

Ten film to przede wszystkim oszczędna, precyzyjna forma, surowe zdjęcia i intensywne emocje przy minimalnej liczbie dialogów.

Więcej:

• “Wielkie oczy” i wielkie kłamstwo
• 8 najciekawszych filmowych wnętrz
• 4 hity Wesa Andersona zasiliły bibliotekę Netflixa