„Nić życia” – pierwsza taka wystawa Magdaleny Abakanowicz w Paryżu
Twórczość Magdaleny Abakanowicz wraca po ponad 40 latach do Paryża. Choć jej dzieła są regularnie prezentowane na świecie, od Stanów Zjednoczonych po Japonię i Europę – ostatnio mogliśmy zobaczyć je m.in. w Tate Modern w Londynie czy Musée Cantonal des Beaux-Arts w Lozannie – francuska publiczność miała okazję obejrzeć je tylko raz, w Musée d’Art Moderne w 1982 roku.
Pod koniec listopada Muzeum Bourdelle w Paryżu otworzyło pierwszą monograficzną wystawę twórczości Magdaleny Abakanowicz pod tytułem La trame de l’existence, czyli Nić życia. Ekspozycja ma przywrócić artystce należne miejsce wśród najwybitniejszych rzeźbiarzy XX wieku. Muzeum pokazuje jej dorobek w perspektywie biografii oraz zaangażowania politycznego, prezentując szeroki przegląd prac – ponad 70 monumentalnych rzeźb, obiekty tekstylne, rysunki i fotografie. Wystawa potrwa do 12 kwietnia przyszłego roku. Towarzyszy jej bogaty program wydarzeń, zarówno dla dorosłych, jak i dzieci.
Jak mówią organizatorzy wystawy, Magdalena Abakanowicz (1930–2017) była nie tylko jedną z najważniejszych postaci polskiej sceny artystycznej XX wieku, ale także kluczową figurą awangardy Europy Środkowo-Wschodniej. Kompleksowa prezentacja jej twórczości w Paryżu, czyli jednej ze światowych stolic sztuki, nadaje jej dorobkowi nowy wymiar. Pozwala zobaczyć Abakanowicz jako prekursorkę współczesnych praktyk artystycznych w perspektywie globalnej.
Narracja ekspozycji obejmuje całe spektrum twórczości artystki, od pierwszych prac po ikoniczne cykle, jak „Tłum” czy „Embriologia”. W odnowionym wnętrzu Musée Bourdelle zaprezentowanych jest ponad 70 monumentalnych rzeźb, obiektów tekstylnych, rysunków i fotografii.
Tytuł wystawy łączy dwa pojęcia, którymi artystka opisywała własną pracę: tkaninę rozumianą jako organizm oraz splot ciała i losu. W ciągu swojej kariery Abakanowicz stworzyła wyjątkowy zbiór dzieł, w których materiał staje się metaforą ludzkiej cielesności, naznaczonej doświadczeniem historii. Każda praca buduje napięcie między kruchością a monumentalnością.
W rozległej przestrzeni muzeum publiczność porusza się wśród imponujących form, stawiających pytania o kondycję człowieka, wspólnotę i pamięć. A surowa architektura betonowych ścian ma wzmacniać oddziaływanie prac, dając przestrzeń do dyskusji i refleksji.
Wystawa jest efektem współpracy z Fundacją Marty Magdaleny Abakanowicz Kosmowskiej i Jana Kosmowskiego, Instytutem Polskim w Paryżu i Instytem Adama Mickiewicza. Prace zostały wypożyczone m.in. z Fundacji Toms Pauli w Lozannie, Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Tate Modern w Londynie, Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie oraz Musée d’Art Moderne w Paryżu. Główną kuratorką wystawy jest Ophélie Ferlier Bouat.
Więcej:
