Tracey Emin w Tate Modern. Intymność i trauma na największej wystawie światowej sławy artystki
Do 31 sierpnia 2026 roku w Tate Modern można zobaczyć największą w historii przekrojową wystawę poświęconą twórczości światowej sławy artystki, której bezkompromisowe podejście do autoekspresji zmieniło rozumienie tego, czym może być sztuka.
Autor: MG
Zdjęcie główne: Tracey Emin, My Bed, 1998, © Tracey Emin. All rights reserved, DACS 2026. Dzięki uprzejmości The Saatchi Gallery, Londyn / fot. Prudence Cuming Associates Ltd.
Wystawa „Drugie życie” śledzi wydarzenia, które ukształtowały drogę i przemianę artystki. Przygotowana we ścisłej współpracy z Emin ekspozycja ukazuje ponad 100 prac: obrazy, wideo, tkaniny, neony, rzeźby i instalacje.
„Jestem bardzo podekscytowana wystawą w Tate Modern. To jedno z najważniejszych muzeów sztuki współczesnej na świecie, a do tego znajduje się w Londynie. Czuję, że ta wystawa, zatytułowana ‘Drugie życie’, będzie dla mnie momentem przełomowym – chwilą, w której jednocześnie spoglądam wstecz i idę naprzód. To prawdziwe święto życia” – mówi Dame Tracey Emin.
Ekspozycja rozpoczyna się od prac związanych z pierwszą indywidualną wystawą Emin, obejmującą serię drobnych fotografii jej obrazów z lat 80., które zniszczyła po trudnym okresie życia. Towarzyszy im autoportret i narracja w pierwszej osobie oraz poruszające wideo, w którym artystka opowiada o traumatycznych doświadczeniach z młodości w Margate. Te wczesne dzieła wprowadzają widza w bardzo intymną opowieść.
Zresztą to nadmorskie miasto jest jednym z ważniejszych punktów całej wystawy. W ciągu swojego życia Emin wielokrotnie do niego wracała, a po śmierci matki i chorobie nowotworowej związała się z nim na stałe. W prezentowanych pracach Margate funkcjonuje zarówno jako miejsce wspomnień, jak i punkt odniesienia dla późniejszych doświadczeń.
Emin mierzy się z traumą i bólem, przełamuje tabu wokół tematów rzadko podejmowanych publicznie. Wystawa odnosi się m.in. do doświadczenia przemocy seksualnej, a w jednym z najbardziej osobistych wideo artystka opowiada o dramatycznym doświadczeniu nieudanego zabiegu aborcji, poruszając kwestie zaniedbań instytucjonalnych, konsekwencji fizycznych i psychicznych oraz społecznej stygmatyzacji. Po raz pierwszy publicznie prezentowany jest także patchwork zawierający „A–Z aborcji” – formę wsparcia i informacji dla kobiet.
Centralne miejsce zajmują dwie instalacje: „Exorcism of the Last Painting I Ever Made” oraz „My Bed”. Pierwsza dokumentuje trzy tygodnie, podczas których artystka zamknęła się w galerii w Sztokholmie, próbując powrócić do malarstwa, które porzuciła po doświadczeniu aborcji. Druga, nominowana do Turner Prize, ukazuje jej powrót do równowagi po załamaniu nerwowym. Te prace prowadzą od „pierwszego życia” Emin do „drugiego życia” po chorobie i operacji.
Doświadczenia związane z chorobą nowotworową i niepełnosprawnością są obecne w najnowszych dziełach. Rzeźba „Ascension” bada jej relację z ciałem po operacji raka pęcherza, a nowe fotografie ukazują życie ze stomią.
Wystawa kończy się refleksją nad „drugim życiem” wyrażoną poprzez malarstwo. Choć nadal obecne są w nim ból i strata, wielkoformatowe obrazy Emin niosą także wymiar duchowy i afirmację życia. Z kolei poza murami galerii monumentalna rzeźba „I Followed You Until The End” dominuje przestrzeń przed Tate Modern i zaprasza przechodniów do kontaktu z tą poruszającą i ważną twórczością.
Więcej brytyjskiej sztuki (i nie tylko) znajdziecie w najnowszym wydaniu LABEL 76. God Save the Design.
