„Wajda. W stulecie urodzin" w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha

6 marca tego roku minie sto lat od urodzin Andrzeja Wajdy – reżysera filmowego i teatralnego, rysownika, senatora I kadencji, laureata Nagrody Kioto i amerykańskiej Akademii Filmowej za całokształt twórczości, a także pomysłodawcy i fundatora Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha. Z tej okazji muzeum przygotowuje szczególną wystawę – nie tyle podsumowanie dorobku, ile osobistą opowieść o artyście.

Narracja wystawy, którą zobaczymy od 8 marca do 28 czerwca, została oddana w ręce Krystyny Zachwatowicz-Wajdy. To ona, poprzez wybrane fotografie, cytaty, notatki i szkice robocze, buduje portret męża. Koordynatorem wystawy jest Mateusz Matysiak.

Ekspozycja koncentrować będzie się na wybranych wątkach. Jednym z nich jest doświadczenie drugiej wojny światowej i jego wpływ na wczesną twórczość reżysera. Inny dotyczy fascynacji malarstwem oraz relacji z wybitnymi artystami, takimi jak Andrzej Wróblewski i Józef Czapski. Ważne miejsce zajmie również okres społecznego napięcia lat 80., czas karnawału Solidarności oraz konsekwencje wprowadzenia stanu wojennego. Wystawa przypomni także o obywatelskim i instytucjonalnym zaangażowaniu Wajdy – działalności Zespołu Filmowego „X”, powołaniu Mistrzowskiej Szkoły Andrzeja Wajdy czy realizacji Pawilonu Wyspiańskiego.

Osobny rozdział wystawy poświęcony zostanie Japonii – tematowi, który spaja biografię reżysera z historią samego muzeum. Jego fascynacja kulturą japońską rozpoczęła się w 1944 roku, gdy młody Wajda zobaczył w Sukiennicach wystawę zorganizowaną przez okupacyjne władze niemieckie. Wówczas po raz pierwszy zetknął się z twórczością mistrzów ukiyo-e, takich jak Utagawa Hiroshige, Kitagawa Utamaro czy Katsushika Hokusai. Zainteresowanie to przerodziło się w wielokrotne podróże do Japonii, szkicowniki wypełnione rysunkami oraz przyjaźnie, które znalazły instytucjonalny finał w powstaniu Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, działającego początkowo jako oddział Muzeum Narodowego w Krakowie.

Jak podkreślają organizatorzy, wystawa będzie miała charakter subiektywny. To prywatna opowieść Krystyny Zachwatowicz-Wajdy o artyście i o człowieku prowadzona za pomocą słów, szkiców i archiwalnych śladów, które po nim pozostały.