Wnętrze, które gra do kamery. Jan Sikora zaprojektował nowe studio Wirtualnej Polski

Przez lata studia telewizyjne i wideo miały jedną, nadrzędną zasadę: nie przeszkadzać. Miały być przezroczyste, stanowić bezpieczne tło dla bohatera i znikać w cieniu kadru. Jan Sikora, projektując nową przestrzeń dla Wirtualnej Polski, postanowił tę zasadę całkowicie zignorować. Zamiast neutralnego „nie-miejsca”, stworzył wnętrze, które staje się pełnoprawnym aktorem produkcji, narzuca tempo rozmowie i buduje napięcie, zanim jeszcze padnie pierwsze słowo.

Na niespełna 150 metrach kwadratowych architekt stworzył świat zawieszony między klasyczną elegancją a odważnym, niemal surrealistycznym eksperymentem.

Punktem wyjścia są elementy, które moglibyśmy znaleźć w luksusowym apartamencie - szlachetna jodełka francuska, misterne sztukaterie i wysokie okna, przez które wpada naturalne światło. Jednak Sikora nie zatrzymuje się na odtwarzaniu mieszczańskiego szyku. To zaledwie fundament pod znacznie bardziej złożoną narrację.

Prawdziwa gra zaczyna się tam, gdzie klasyka spotyka się z nasyconym kolorem. Mocne oranże, głębokie bordo i zdecydowany błękit nie pełnią tu funkcji czysto dekoracyjnej. To narzędzia, którymi architekt operuje niczym reżyser światła. W zależności od kadru i pory dnia, barwy te zmieniają nastroje, wydobywają detale i prowadzą oko widza dokładnie tam, gdzie chce tego twórca.

W samym sercu studia widzimy ponad dwumetrową rzeźbę autorstwa Mikołaja Wyszkowskiego. Monumentalna forma buduje skalę i sprawia, że przestrzeń przestaje być anonimowa. To nie jest kolejny „set” do nagrywania wywiadów - to miejsce z duszą, które zapada w pamięć. Rzeźba działa tu jak kotwica; porządkuje kadr i daje rozmówcom punkt odniesienia, który - jak podkreśla sam projektant - zapewnia większą swobodę emocjonalną.

Realizacja dla Wirtualnej Polski to sygnał, że projektowanie dla mediów wchodzi w nowy etap. Przestajemy bać się koloru i charakteru w miejscach, które do tej pory były zdominowane przez technologię i chłodny profesjonalizm. Jan Sikora udowadnia, że studio wideo może być miejscem, które „czaruje” widza, nie tracąc przy tym nic ze swojej funkcjonalności.