Ascetyczny dom nad rzeką Piave. Tu najważniejszy jest widok

Beton, szkło, drewno i terrazzo tworzą surową, oszczędną bazę domu w San Donà di Piave niedaleko Wenecji. Architekci z pracowni MIDE architetti zrezygnowali z nadmiaru wyposażenia i dekoracji, skupiając uwagę na świetle, zieleni oraz precyzyjnie kadrowanych widokach.

Dom o powierzchni 400 metrów kwadratowych powstał na działce położonej w pobliżu rzeki Piave. Projektanci z MIDE architetti podporządkowali jego układ jednemu założeniu – aby zapewnić mieszkańcom prywatność, ale nie odcinać ich od otoczenia. Zamiast całkowicie zamykać budynek, zdecydowali więc, które fragmenty krajobrazu mają pozostać widoczne i w jaki sposób pojawią się we wnętrzu.

Już od wejścia architekci budują serię kolejnych perspektyw. Zadaszone przejście prowadzi od ulicy w głąb posesji, a wyznaczona przez nie oś widokowa biegnie przez cały dom aż do basenu. Poszczególne przestrzenie nie odsłaniają się od razu – projektanci pokazują je stopniowo, wykorzystując prześwity, przeszklenia i otwarcia w betonowych ścianach.

Centrum domu stanowi patio, wokół którego organizuje się codzienne życie mieszkańców. W jego zadaszeniu architekci wykonali otwory dla drzewa i kęp traw ozdobnych. Dzięki nim do środka wpada naturalne światło, a pomiędzy betonowymi płaszczyznami pojawiają się fragmenty nieba i roślinność. Oszczędna architektura zmienia się więc wraz z porą dnia, mimo że sama pozostaje niemal całkowicie pozbawiona dekoracji.

We wnętrzu projektanci połączyli kuchnię, jadalnię i salon w jedną otwartą strefę dzienną. Duże przeszklenia otwierają ją na patio, ogród i basen, zacierając granicę pomiędzy domem a jego otoczeniem. W części prywatnej architekci postawili na długi korytarz prowadzących wzrok w stronę sypialni, gabinetu i łazienek. Domowa siłownia została zwrócona natomiast w stronę basenu.

Ascetyczny charakter wnętrza podkreśla oszczędna gama materiałów. Architekci zestawili surowy beton z terrazzo, szkłem i drewnem, i te same powierzchnie konsekwentnie kontynuują także na zewnątrz. Pojedyncze meble i starannie opracowane detale przełamują chłód tej bazy, nie konkurując jednak z architekturą.

Projektanci nie dążyli przy tym do maksymalnego otwarcia domu. Każde okno, przejście i wycięcie w bryle ma określone zadanie – coś pokazać, a coś innego ukryć. To właśnie kontrolowanie spojrzenia, bardziej niż dekoracja czy bogactwo wyposażenia, buduje charakter tego wnętrza.