6 brytyjskich artystów współczesnych, których warto znać i śledzić
W najnowszym numerze LABEL 76. God Save the Design oddajemy głos brytyjskiej kreatywności i podróżujemy od wrzosowisk po Soho. Zostając w tym klimacie, dziś przyglądamy się bliżej współczesnej scenie artystycznej i brytyjskim twórcom, których – naszym zdaniem – warto znać i śledzić.
Autor: MG
Zdjęcie główne: Tracey Emin, I never asked to Fall in Love – You made me Feel like this, 2018, © Tracey Emin. All rights reserved, DACS 2026
Elsa Rouy
W 2026 roku Elsa Rouy trafiła do prestiżowego zestawienia Art Cube’s Top 100 Early-Career Artists to Discover – listy młodych twórców, którzy kształtują międzynarodową scenę sztuki współczesnej.
Sięga po jeden z najbardziej klasycznych tematów w historii sztuki – akt. Traktuje go jako narzędzie do zadawania współczesnych pytań. Jej obrazy nie idealizują ciała. Przeciwnie: pokazują cielesność jako coś niejednoznacznego, podatnego na emocje, napięcia i wewnętrzne sprzeczności. Ciało staje się nośnikiem oporu wobec narzuconych norm. W Polsce zadebiutowała niedawno z wystawą Just Because w Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu.
Nnena Kalu
W 2025 roku Nagroda Turnera, jedno z najważniejszych wyróżnień w brytyjskim świecie sztuki, po raz pierwszy trafiła do artystki z niepełnosprawnością intelektualną. Otrzymała ją Nnena Kalu.
Kalu jest osobą w spektrum autyzmu i ma ograniczoną możliwość komunikacji werbalnej. Na co dzień porozumiewa się za pośrednictwem kierowniczki swojego studia i opiekunki artystycznej. Jej praktyka skupia się na tworzeniu rzeźb i instalacji z materiałów takich jak taśmy, tkaniny czy znalezione obiekty. Prace powstają poprzez proces owijania, warstwowania i wykonywania powtarzalnych gestów.
Początkowo jej twórczość nie była akceptowana przez instytucjonalny świat sztuki. Artystka doświadczała otwartej dyskryminacji, która – jak podkreśla jej opiekunka – w pewnych formach utrzymuje się do dziś.
Tracey Emin
Brytyjska artystka związana z ruchem Young British Artists. Słynie z poruszającej i czasami trudnej autobiograficznej twórczości. Emin mierzy się z traumą i bólem, przełamuje tabu wokół tematów rzadko podejmowanych publicznie. Poprzez sztukę opowiada o doświadczeniach, które ją ukształtowały – we wcześniejszych dziełach pojawiają się nieudana aborcja i depresja, w późniejszych nowotwór, operacje i niepełnosprawność.
Do 31 sierpnia 2026 roku w Tate Modern można zobaczyć największą w historii przekrojową wystawę poświęconą jej twórczości. Przygotowana we ścisłej współpracy z Emin ekspozycja ukazuje ponad 100 prac: obrazy, wideo, tkaniny, neony, rzeźby i instalacje. Niektóre z nich nigdy wcześniej nie były wystawiane.
David Hockney
To zdecydowanie jeden z najważniejszych żyjących brytyjskich artystów, znany przede wszystkim z malarstwa, rysunku i pracy z nowymi mediami. Urodzony w 1937 roku, od lat pozostaje jedną z kluczowych postaci sztuki współczesnej. Tworzył m.in. portrety oraz ikoniczne sceny z basenami, takie jak A Bigger Splash (1967) czy Portrait of an Artist (Pool with Two Figures) (1972).
Hockney od lat podkreśla, że dla niego malarstwo figuratywne zawsze jest w pewnym sensie abstrakcyjne – choćby dlatego, że istnieje na płaskiej powierzchni. Zaznacza też, że jego obowiązkiem jako artysty jest przezwyciężać i łagodzić jałowość rozpaczy”. Obecnie jego prace, zarówno najnowsze, jak i te już kultowe, można zobaczyć na wystawie David Hockney: A Year in Normandie and Some Other Thoughts about Painting w Londynie.
Damien Hirst
Najbardziej kontrowersyjna sylwetka w tym zestawieniu. To wokół niego ukształtowała się słynna grupa Young British Artists, która zdominowała brytyjską scenę artystyczną w latach 90.
Jego twórczość od początku koncentruje się wokół tematów śmierci, przemijania i wartości życia – często w sposób prowokacyjny. Największą rozpoznawalność przyniosły mu prace z wykorzystaniem zwierząt zakonserwowanych w formalinie, jak The Physical Impossibility of Death in the Mind of Someone Living przedstawiająca rekina.
Hirst jest także jedną z najważniejszych postaci w dyskusji o relacji między sztuką a rynkiem. W 2008 roku zorganizował bezpośrednią aukcję swoich prac w domu aukcyjnym Sotheby’s, omijając galerie. Wydarzenie to było szeroko komentowane i określane jako moment redefiniujący sposób funkcjonowania artysty na rynku.
Jenny Saville
Jenny Saville – kolejna ważna postać legendarnej grupy Young British Artists (YBAs) – od dekad udowadnia, że w dobie cyfrowego retuszu i Instagrama najbardziej fascynujące pozostaje to, co pod skórą.
W swojej twórczości odrzuca subtelność. Jej obrazy mają monumentalną skalę. Są ciężkie wizualnie, dominujące, czasem wręcz przytłaczające. W kontakcie z nimi widz nie pozostaje biernym obserwatorem; zostaje wciągnięty w bezpośrednie, niemal fizyczne spotkanie z przedstawionym ciałem. Nie są to jednak akty wpisujące się w tradycyjną, upiększającą konwencję. Saville traktuje ciało jak strukturę do analizy.
Jest jedną z najdrożej sprzedawanych żyjących artystek.
Więcej brytyjskiej sztuki (i nie tylko) znajdziecie w najnowszym wydaniu LABEL 76 - God save the design.
