Piękno jako forma oporu. Pierwsza wystawa Fondazione Dries Van Noten w Wenecji
Dries Van Noten i Patrick Vangheluwe zapraszają nas do Palazzo Pisani Moretta w Wenecji. Ich nowo powołana fundacja debiutuje ekspozycją zatytułowaną "The Only True Protest Is Beauty". Tytuł ten, zaczerpnięty z twórczości amerykańskiego barda i aktywisty z lat sześćdziesiątych, Phila Ochsa, nadaje ton całej narracji.
Autor: IM
Zdjęcia: Materiały prasowe
Zdj.gł.: Comme des Garçons, Collection Spring/Summer 2025, Headpiece by Julien d'Ys; Courtesy of Comme des Garçons; Christian Lacroix Haute Couture Fall/Winter 2004 Look 37, Wig by Fabio Petri, Courtesy of Christian Lacroix, STL group; Kate MccGwire STIFLE, 2008, Mixed media with white dove feathers in antique glass dome with black wood base; Private collector
Kuratorzy odrzucają tu powierzchowną ładność na rzecz intensywności, poszukując w pięknie siły prowokującej do refleksji, potrafiącej zaniepokoić i przełamać dogmaty. Dries Van Noten, pełniący rolę kuratora, zderza rzemiosło z emocjami, tworząc wielowymiarową opowieść w surowych jeszcze, przedrenowacyjnych wnętrzach weneckiego pałacu.
Wystawa obejmuje ponad 200 obiektów umieszczonych w dwudziestu intuicyjnie zaaranżowanych pokojach, zajmujących parter oraz dwa poziomy Piano Nobile. Zamiast sztywnego podziału na dyscypliny, obserwujemy płynne przenikanie się mody, biżuterii, fotografii, sztuki kolekcjonerskiej, szkła i ceramiki.
Zderzenie awangardy z historią widać dobitnie w pierwszym salonie. Pod sufitem zdobionym freskiem Guarany, osiemnastowiecznego ucznia Giambattisty Tiepolo, fotografie śpiących postaci autorstwa Stevena Shearera spotykają się z biżuterią memento mori od weneckiej pracowni Codognato. Odzież, traktowana tu jako nośnik kulturowej ekspresji, odgrywa centralną rolę.
Archiwalne, rzeźbiarskie sylwetki Rei Kawakubo dla Comme des Garçons zderzają się z bogato warstwowymi projektami Christiana Lacroix, nawiązując dialog z samą ornamentyką pałacu. Obok gigantów mody głos zabierają młodzi twórcy, jak palestyński projektant Ayham Hassan, którego surowe, zdeterminowane materiałowo prace są zapisem odporności wyniesionej z dorastania na Zachodnim Wybrzeżu.
W kolejnych salach rzemiosło zyskuje nowe, zaskakujące oblicza. Rodzinna kolekcja historycznego szkła Pisani Moretta sąsiaduje ze skomplikowanymi, współczesnymi formami Alexandra Kirkeby'ego, Ritsue Mishimy i Armanda Louisa, budując ciągłość opowieści o kruchości materii.
W pałacowej kaplicy, dawniej osłoniętej kotarami, rzeźbiarskie asamblaże Mishy Kahna oraz kompozycje Ann Carrington, wykonane z porzuconych metalowych elementów, wprowadzają dozę humoru i subtelnie mącą sakralny charakter przestrzeni.
Z kolei obiekty Huberta Duprata, w których owady wykorzystują złoto, perły i diamenty do budowy swoich pancerzy, kierują naszą uwagę w stronę natury, stającej się tu ostatecznym jubilerem. Narracja obejmuje też formy użytkowe, gdzie zabytkowe pałacowe meble zestawiono z konceptualnymi projektami siedzisk Wendy Andreu, Nifemiego Marcus-Bello czy Lionela Jadot, badając granice funkcjonalności.
Ekspozycja potrwa do 4 października 2026 roku. Z uwagi na to, że Palazzo Pisani Moretta jest prywatną rezydencją historyczną, dostęp jest ściśle regulowany w trosce o dziedzictwo miejsca. Fundacja przyjmuje gości wyłącznie w ramach afiliacyjnego programu "Become a Friend", wydając kartę członkowską ważną do kwietnia 2027 roku. To unikatowa szansa, by doświadczyć tej przestrzeni przed jej generalnym remontem i zanurzyć się w świecie, w którym doskonałe rzemiosło potrafi celowo zgrzytać, stając się czymś bardzo żywym, nieprzewidywalnym i pięknym.