Stare mury, nowe wnętrza. Zaglądamy do wiekowego domu w Hiszpanii

W małej miejscowości nieopodal Walencji, pracownie Ramada Estudio i Negrosobreazul odnowiły dom, który ma ponad sto lat. W jego wnętrzach odsłonięta cegła, oryginalne ceramiczne posadzki i stare drewniane drzwi sąsiadują z betonem, stalą oraz współczesnym wyposażeniem.

Największą zmianę przyniosło otwarcie wnętrz na patio, wokół którego rozplanowano pomieszczenia. Architekci usunęli część późniejszych dobudówek oraz fragment stropu, dzięki czemu salon zyskał podwójną wysokość. Duże przeszklenia wpuszczają do środka naturalne światło i pozwalają obserwować ogród z różnych części domu. Patio nie stanowi jednak wyłącznie widoku za oknem. Zieleń przenika do salonu, światło odbite od ścian dociera wgłąb domu, aż do pracowni, a refleksy wody z niewielkiego basenu pojawiają się na suficie kuchni.

We wnętrzach uwagę przyciągają przede wszystkim oryginalne materiały, które przez lata ukrywały kolejne warstwy tynku i późniejsze przeróbki. Po ich usunięciu architekci odsłonili ceglane ściany i filary w ciepłych odcieniach ochry oraz łososiowego różu. Zamiast wyrównywać wszystkie powierzchnie i nadawać im jednolity wygląd, zachowali ich naturalną fakturę oraz ślady upływu czasu. Dzięki temu stare mury stanowią wyraziste tło dla prostych, współczesnych elementów wyposażenia.

Podobne podejście zastosowali przy renowacji posadzek. Oryginalne płytki cementowe z dekoracyjnymi wzorami starannie zebrali, skatalogowali, a następnie ułożyli ponownie, tworząc na podłodze kompozycje przypominające patchworkowe dywany. Ich różnorodne kolory i ornamenty kontrastują z gładką, neutralną powierzchnią betonu, który łączy poszczególne pomieszczenia. Drugie życie otrzymały również stuletnie drewniane drzwi. Architekci odrestaurowali je i włączyli do nowego układu funkcjonalnego domu.

W salonie surowość cegły i betonu równoważą światło i roślinność. Mimo znacznej wysokości pomieszczenie zachowało przytulny charakter. Pomagają w tym podziały ścian, rytm spoin oraz rozmieszczenie otworów okiennych, a przede wszystkim kominek i drewno na podpałkę.

Na piętrze architekci zdecydowali się na rozwiązanie, które pozwala zachować widoczność dawnej konstrukcji. Nowe ściany działowe nie sięgają oryginalnego dachu, dzięki czemu poszczególne pomieszczenia tworzą rodzaj niezależnej zabudowy wewnątrz historycznej bryły. Także w kuchni współczesne rozwiązania sąsiadują z tradycyjnymi materiałami. Ażurowe przesłony z ceramicznych pustaków filtrują światło wpadające od strony patio, a ich geometryczny układ wprowadza dodatkową grę światła i cienia.

Pracownie Ramada Estudio i Negrosobreazul pozostawiły widoczne ślady wcześniejszych przebudów, zachowały materiały, które przetrwały ponad sto lat i zestawiły je z elementami odpowiadającymi współczesnym potrzebom mieszkańców. W efekcie wnętrza zyskały nową funkcjonalność, nie tracąc przy tym swojej niejednorodności, faktur i detali, które przypominają o kolejnych etapach życia budynku.