Jak Frida Kahlo stała się ikoną? Wystawa w Tate Modern spróbuje odpowiedzieć na to pytanie
W czerwcu w Tate Modern otworzy się wystawa „Frida: The Making of an Icon” - pierwsza tak szeroka próba pokazania, jak Frida Kahlo z relatywnie mało znanej malarki stała się globalnym symbolem i punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń artystów.
Autor: IM
Zdjęcia: Materiały prasowe
Zdj. gł.: Frida Kahlo, Still Life (I Belong to Samuel Fastlich) 1951. Private Collection
Ekspozycja, przygotowana we współpracy z Museum of Fine Arts w Houston, prześledzi tę drogę przez prace samej Kahlo oraz twórców i twórczyń, którzy inspirowali się jej estetyką, biografią i tożsamością, obejmując różne media, ruchy i społeczności na całym świecie. Po raz pierwszy od ponad dwóch dekad publiczność w Wielkiej Brytanii zobaczy tak pełny przegląd jej twórczości: ponad 30 obrazów, w tym rzadko pokazywane autoportrety zestawione z fotografiami i osobistymi artefaktami, co ma mocniej niż w 2005 roku podkreślić jej miejsce w historii sztuki.
Pierwsza część wystawy skupi się na tym, jak Kahlo budowała i komunikowała własną tożsamość w obrazach i wizerunku - od osobistego po polityczny, od cielesnego po duchowy. Zwiedzający zobaczą ikoniczne autoportrety, takie jak „Self-Portrait (With Velvet Dress)” z 1926 roku czy „Self-Portrait with Loose Hair” z 1938 roku, w których artystka afirmuje meksykańskie dziedzictwo, queerową tożsamość, feministyczne postawy i doświadczenie życia z niepełnosprawnością.
Obrazy te zostaną zestawione z pracami twórców związanych z „meksykańskim renesansem”, m.in. „Portrait of Frida Kahlo” Diego Rivery czy „Dream and Premonition” Maríi Izquierdo, oraz z fotografiami, archiwaliami i osobistymi przedmiotami, w tym sukniami tehuana, które tworzyły jej rozpoznawalny język wizualny.
Centralną część ekspozycji poświęcono związkom Kahlo z surrealizmem i jej relacjom z ówczesnymi artystami. Choć sama odrzucała tę etykietę, André Breton określał ją mianem „samorodnej surrealistki”, a obrazy takie jak „The Frame” (1938), „Diego and Frida” (1929), „Survivor” (1938), „Memory (The Heart)” (1937) czy „Girl with a Death Mask” (1938) ujawniają wspólne z ruchem fascynacje maskami, szkieletem, śmiercią i sferą marzenia. Pokazywane obok prac artystek z Ameryki Łacińskiej - m.in. Kati Horna i Leonor Fini - zarysowują mapę intensywnej wymiany obrazów i motywów, które wykraczały daleko poza europejskie centrum surrealizmu.
Kolejne części wystawy prześledzą drogę Kahlo od obecności w kręgach artystycznych USA w latach 30. po status globalnej ikony, który krystalizuje się od końca lat 60. Kuratorzy przypomną, jak ruch Chicana/o uczynił z niej figurę dumy i oporu, jak feministki w Meksyku i Stanach Zjednoczonych odczytywały na nowo jej autoportrety z krótkimi włosami, w męskich ubraniach, z wąsem, sceny porodu i cielesności, oraz jak artyści tacy jak Nahúm B. Zenil, Georgina Quintana, Kiki Smith, Judy Chicago czy Ana Mendieta wchodzili w dialog z jej obrazami.
Finałową część stanowi „pokój Fridamanii”, w którym ponad 200 obiektów - od t-shirtów po perfumy i lalki - wraz z biografią Fridy Kahlo autorstwa Hayden Herrera z 1983 roku pozwala prześledzić jej przemianę w globalną markę, rozpiętą między historią sztuki a masową wyobraźnią.
