Jak odbudować więź z rzeczywistością? Instalacje Izy Tarasewicz we Wrocławiu

W centrum wystawy „Boom” Izy Tarasewicz znalazł się ruch – nieustanna przemiana materii, energii i relacji między ludźmi, naturą oraz otoczeniem. Poprzez monumentalne, ale też mniejsze instalacje artystka opowiada o współzależności i o świecie, którego nie da się postrzegać jako zbioru oddzielnych elementów.

Iza Tarasewicz, Boom 2021, miedź, brąz, niebieska patyna, 115 x 70 x 3 cm, fot. dzięki uprzejmości Artystki i Gunia Nowik Gallery

Tytuł wystawy pochodzi od jednej z realizacji inspirowanej XV-wieczną perską miniaturą przedstawiającą anioła z aureolą złożoną z wielu powtarzających się głów. Jak czytamy w tekście kuratorskim Piotra Lisowskiego, Tarasewicz upraszcza ten motyw i tworzy z niego znak przypominający eksplozję – można to rozumieć jako metaforę wybuchu ukrytego potencjału.

Artystka poprzez swoje prace obserwuje świat. Najbardziej interesują ją procesy: przepływy, napięcia i transformacje, a także sposób, w jaki początkowy chaos stopniowo układa się w nowe struktury. Instalacje Tarasewicz raz kojarzą się z laboratorium, innym razem z biologicznymi organizmami, by jeszcze kiedy indziej przyjąć formę podobną do układów gwiezdnych pozostających w nieustannym ruchu. Podważa ona utarte kategorie, którymi porządkujemy świat.

Iza Tarasewicz, O budowie nieba II / On the Construction of Heavens II, 2018, mosiądz, wymiary zmienne, fot. dzięki uprzejmości Gregor Podnar Gallery

„Wystawa stawia pytanie o to, jak odbudować więź z otaczającą rzeczywistością oraz jak ponownie sformułować relację między jednostką, wspólnotą i środowiskiem. Prace Tarasewicz wskazują możliwe kierunki tego myślenia – funkcjonują jak mapy procesów, które uruchamiają wyobraźnię przyszłych form współistnienia” – pisze kurator Piotr Lisowski.

Iza Tarasewicz, Ludzki akord / Human Chord, 2021, miedź, zielona patyna, 224 x 114 cm, fot. dzięki uprzejmości Croy Nielsen Gallery

Iza Tarasewicz, Tym jestem / That I Am This, 2020, miedź, mosiądz, zielona i czarna patyna, brązowy pigment, fot. dzięki uprzejmości Croy Nielsen Gallery

Istotne są tu materiały, z których Tarasewicz korzysta. Od początku swojej praktyki eksperymentowała z substancjami organicznymi. Wykorzystywała między innymi skórę, kości, tłuszcz zwierzęcy, wosk, glinę, silikon, popiół czy włókna roślinne, później dołączyły do nich tworzywa sztuczne. Obiekty mają modułowy charakter i zmieniają się w zależności od przestrzeni, w której są pokazywane.

Wystawę można oglądać do 4 lipca 2026 r.